🍀🙏🏻 *DE ULTIEME UITNODIGING*

Zal de mensheid ooit ontwaken uit haar droom van afgescheiden zijn,
waar grenzen in de geest als muren rijzen, steen voor steen, zo klein?
Waar oorlog wordt geboren uit een fluistering van angst,
en groeit tot donderend geweld dat harten splijt en werelden omkranst?

Zal er een dag zijn dat het zwaard zich schaamt voor wat het deed,
dat handen die ooit namen, leren geven zonder leed?
Dat hebzuchtige plundering, verpakt als recht en winst,
wordt doorzien als lege honger, als een dorst die niets meer wint?

Wanneer de mens niet langer bouwt op andermans bestaan,
maar ziet: wat ik een ander neem, raak ik mijzelf ook aan.
Wanneer waarde niet gemeten wordt in macht of goud of grond,
maar in de stilte van een hart dat waarlijk liefde vond.

Zal macht haar glans verliezen als een oude, doffe kroon,
wanneer men ziet: beheersen is slechts angst in vermomming, ongewoon?
Wanneer de wil tot overheersen oplost in het licht
van een dieper weten: “ik ben jij”, geen vijand meer in zicht?

En zal er dan een sprong zijn, niet van lichaam maar van geest,
een collectief herinneren van wat we zijn geweest?
Geen vlucht naar iets verhevens, geen ontsnapping aan het hier,
maar een afdalen in het wezen dat altijd al was.., nu en hier.

Waar individu en samenleving niet langer strijdend staan,
maar dansen in een eenheid, elk zijn eigen pad begaan.
Waar verschillen niet verdelen, maar het geheel verrijken,
zoals kleuren samenkomen in een hemel zonder wijken.

En de Aarde, niet langer bron om uit te putten zonder maat,
maar een levend veld van geven dat ons draagt en ons verstaat.
Waar elke stap in eerbied wordt gezet op haar gewelf,
omdat wij eindelijk beseffen: zij is geen “ander”, zij is zelf.

En in dit lichaam.. tijdelijk, begrensd en toch zo puur,
ontwaakt een onbegrensd besef dat verder reikt dan elke muur.
Spiritualiteit niet als idee, maar als geleefde staat,
waarin het al zich openbaart, eenvoudig, zonder haat.

Maar zal dit ooit gebeuren? Of is het slechts een droom
die fluistert in de diepte van een enkeling, als stroom?
Is de sprong collectief.., een plots ontwaken van allen,
of druppelt zij als regen, zacht, totdat de rotsen vallen?

Misschien is er geen moment waarop “de mensheid” wordt verlicht,
maar enkel dit: een enkeling die kiest voor ander zicht.
En nog een, en nog een, tot het veld van zijn verandert,
niet door dwang, maar door aanwezigheid die alles zachtjes andert.

Dus is de vraag misschien geen toekomst, geen verre tijd of plan,
maar leeft zij in het antwoord dat alleen nú komen kan.
In elke keuze tot bewustzijn, in elk moment van zien:
breekt daar de waan van afscheiding.., of blijft zij ongezien?

En zo eindigt het niet met een zeker ja of nee,
maar met een stille uitnodiging, eenvoudig en tevree:
de sprong der mensheid.., groots gedacht, als één verenigd licht,
begint en eindigt tijdloos in jouw volgende inzicht.

*_Erik a.k.a. Anugraha_*
——🍀——