Oud rechter Judge Napolitano in gesprek met Iraanse Professor Seyed M. Marandi.
Prof. Seyed Mohammad Marandi, geboren in de Verenigde Staten, woont in de Iraanse hoofdstad Teheran, hij doceert Engelse literatuur en Oriëntalistiek aan de universiteit en is adviseur geweest bij nucleaire onderhandelingen. Door de Israelisch-Amerikaanse bombardementen leeft Marandi geïsoleerd, om de mensen uit zijn omgeving geen risico te laten lopen. In een bericht op X (voormalig Twitter), stond een intentie om ... hem te ontvoeren. X heeft na vele oproepen het bericht vooralsnog niet verwijderd.
Marandi geeft aan dat ondanks de vele slachtoffers die gevallen zijn door de aanslagen en bombardementen, de Iraniërs zich niet hebben laten intimideren. Sinds het begin van de aanval hebben veel mensen Teheran verlaten, scholen en universiteiten sloten hun deuren na de bom op een meisjes-basisschool waar 165 slachtoffers vielen. Alles wat nodig is om een maatschappij normaal te laten functioneren is doelwit.
Op de vraag of er aanwijzingen zijn dat er dermate chaos ontstaat waaruit de regering omver geworpen zou kunnen worden, antwoordt Marandi dat men in hoge mate achter de regering staat. De westerse media ontkent dit en blijft volharden in verkeerde aannames hierover. De jongeren die voor de laatste aanvallen nog sympathie hadden voor het westen, hebben hun kijk op de regering gewijzigd, waardoor de legitimiteit ervan is toegenomen. De volksgeest lijkt zelfs sterker dan in de eerste jaren na de revolutie. Veel mensen gaan ondanks raketvuur de straat op, ze buigen niet.
Volgens Marandi is de vrijheid om anders te denken er altijd geweest in Iran. Het westerse narratief luistert volgens hem echter niet naar deze realiteit, in tegendeel, het zijn de westerse media waar de vrijheid ontbreekt om anders te denken.
Wat betreft de onderhandelingen denkt Mirandi dat het voornamelijk een strategie van Trump geweest is om kapitaalmarkten te kalmeren en tijd te rekken. Iran heeft zelf eisen op tafel gelegd; landen om Iran mogen niet meer gebruikt worden als aanvalsbases, er moeten reparatiebetalingen worden gedaan en de tarieven om de straat van Hormuz te passeren zullen veranderen.
Iran houdt rekening met meer geweld en is hier al sinds 11 september 2001 op voorbereid. Het ultieme doel van de Israelisch/Amerikaanse aanval is, om volle controle over de regio te krijgen, Israël te laten expanderen en de Palestijnse staat te vernietigen. Veel Iraanse verdediging is ondergronds en goed beschermd waardoor Trump deze oorlog niet kan winnen. Als de energie-infrastructuur grootschalig vernietigd wordt zal dat leiden tot blijvend hoge prijzen. Veel Amerikaanse bases zijn vernietigd, Iran weet Israël hard terug te raken. Israël en de VS hebben dit over zichzelf afgeroepen, Iran was namelijk niet bezig met de ontwikkeling van een nucleair wapen.

In een video van 17 maart jl. toont de Israëlische premier Netanyahu een dodenlijst aan de Amerikaanse Ambassadeur in Israël, Mike Huckabee. De kaart met namen, die uit zijn binnenzak komt, noemt Netanyahu 'deze batch'. Hij zegt dat er weer twee namen afgestreept kunnen worden. Lachend geeft Huckabee premier Netanyahu een hand en zegt dat het goed nieuws is dat zijn naam niet op de kaart staat.
Het liquideren van politieke kopstukken is intussen dagelijkse praktijk geworden maar druist volkomen ... in tegen de internationale rechtsorde.

De legitimatie van de aanval op Iran doet denken aan de aanval op Irak. Er zou sprake zijn van acute dreiging door massavernietigingswapens. Maar in de zomer van 2025 was de capaciteit om nucleaire bommen te produceren in Iran toch al vernietigd? Had het hoofd terrorismebestrijding in de VS Joe Kent daarom een goede reden om de Trump regering de rug toe te keren? Voormalig rechter Andrew Napolitano en voormalig CIA / US Army Intel medewerker Phil Geraldi bespraken de terugtrekking van Joe Kent ... en wie de taak heeft om vast te stellen of er sprake is van een acute dreiging of niet.
Volgens Giraldi verwoordt Joe Kent hoe velen denken over de oorlog tegen Iran. Het is een keuze geweest om tot deze oorlog over te gaan, een oorlog tegen een land die geen enkele directe bedreiging vormde voor de VS. Ik schat dat in de nabije toekomst meer bewindspresonen zich terug zullen trekken. Joe Kent staat in de intelligence gemeenschap bekend als een first-class medewerker.
Tusli Gabbard, directeur van de Amerikaanse Nationale Inlichtingendiensten, heeft verklaard dat het aan de president is om te bepalen wat waar en niet waar is.
Napolitano toont hierop een video van een VS-senaatszitting over de veiligheidssituatie. John Ossoff, een senator uit Georgia, stelde Tulsi Gabbart aldaar onder ede een aantal stevige vragen.
Zo vroeg Ossoff haar of de inschatting van de Inlichtingendiensten is, dat afgelopen zomer (2025) de nucleaire capaciteit van Iran vernietigd is en dat er geen aanwijzingen zijn dat Iran deze reeds aan het herstellen was. Gabbard antwoordde hierop bevestigend.
Maar door het Witte Huis wordt gesteld dat huidige aanvallen tegen Iran verband houden met een acute nucleaire dreiging. Op de vraag of de inlichtingendiensten vonden dat er een acute nucleaire dreiging uitging van Iran antwoord Gabbard niet met ja of nee, maar dat Iran de intentie heeft het nucleaire programma weer op te pakken, en dat alleen de president kan vaststellen of er sprake is van een acute dreiging.
Senator Ossoff zegt daarop: Fout! Dit is de dreigingszitting waar u aan het congres verslag doet. Tijdig, objectief en los van politieke overwegingen. Gabbard antwoordt dat het niet aan de inlichtingendiensten is om vast te stellen wat wel en wat niet een acute dreiging vormt. Dat is aan de president. Ossoff: Nee, het is precies uw verantwoordelijkheid om vast te stellen wat een dreiging vormt voor de US, en dit is de zitting waar u verslag doet.

De Griek Yannis Varoufakis was minister van financiën tijdens de Griekse staatsschuldencrisis in 2015. In deze positie ervoer hij rechtstreeks de honger van geconcentreerde politieke en financiële macht. Hij is medeoprichter van Diem25, een beweging die zich inzet voor meer democratie in Europa. Varoufakis ziet veel crisismanagement als een klassenkwestie die de heersende klasse vooruit helpt ten koste van de werkende klasse. Zo ook in de Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran.
De ... wereldeconomie wordt momenteel hard geraakt door de hoge olie-, gas- en kunstmestprijzen. Landen die afhankelijk zijn van energie-import evenals landen in de golfregio krijgen te maken met sterk stijgende prijzen, vraaguitval en banenverlies. De combinatie van stijgende prijzen en een haperende consumptie wordt stagflatie genoemd. Varoufakis voorziet geen hyperinflatie scenario. Hij denkt dat de centrale banken, die volgens hem verder weinig op hebben met de normale man en vrouw, dat niet laten gebeuren, de ontregeling zou te groot zijn.
Europa is een netto energie-importeur, de VS een netto energie-exporteur. Dat neemt echter niet weg dat ook de werkende mensen in de VS te maken krijgen met koopkrachtverlies, dit terwijl de olie- en gasindustrie miljardenwinsten binnenhalen. Energieprijzen in landen variëren overigens sterk, afhankelijk van wie er de dienst uitmaakt. Zo is bijvoorbeeld de stroomprijs in Griekenland,waar een internationale oligarchie hoofdaandeelhouder is, een veelvoud van de stroomprijs in Spanje.
Volgens Varoufakis heeft de Amerikaanse president Trump zich door de Israëlische premier Netanyahu in een oorlog met Iran laten zuigen. We hebben volgens hem te maken met een oprukkend fascisme als gevolg van een heersende kapitalistische klasse die vast begint te lopen. In de jaren '60 van de vorige eeuw werd de VS van economisch netto exporteur een economisch netto importeur. Door schuldpapier over de hele wereld te verkopen konden ze dat tot op de dag van vandaag volhouden, maar deze weg is de VS meer en meer op aan het breken.
In het gesprek wordt niet verdiepend ingegaan op het begrip fascisme. Wel dat het een ideologie is die een heersende kapitalistische klasse toepast om macht te behouden. Een belangrijk kenmerk van fascisme is het versmelten van de bedrijfsmacht en overheidsmacht, en het actief onderdrukken van kritische stemmen. Dit gebeurt ook in Europa waar journalisten die moeilijke vragen stellen bestempeld worden als Russische pionnen of anti-semiet. Een voorbeeld hiervan is de Duitse burgerjournalist Hüseyin Doğru. Kritische stukken over wat zich in Gaza voltrekt bracht hem extreme tegenwerking.
Varoufakis benoemd expliciet het probleem van een mondiaal dalend vertrouwen in Amerikaanse en Westerse partijen omdat gemaakte afspraken keer op keer worden gebroken, of onderhandelingen door henzelf met oorlogsgeweld worden doorkruist.